Günümüzde bir kişinin suçlu olup olmadığına mahkemelerden önce sosyal medya mecraları karar veriyor. Henüz iddianame dahi yazılmadan, dosyada gizlilik kararı varken yürütülen "dijital infazlar", adaletin en temel direği olan Masumiyet Karinesi’ni (Anayasa m. 38) derinden sarsıyor.
Manşetler ile Dosya Gerçeği Arasındaki Uçurum
15 yıldır ceza davalarının içinde yer alan bir hukukçu olarak şunu net söylemeliyim: Bir dosyanın kamuoyuna yansıyan "manşeti" ile adliye koridorlarındaki "hukuki içeriği" arasındaki uçuruma defalarca şahit oldum. Sosyal medyanın baş döndürücü hızı, hukukun titizliğini ve delil değerlendirme sürecini asla öldürmemeli.
Dijital Baskının Ceza Yargılamasına Etkileri
- Dosyayı ve delilleri bilmeden kişileri peşinen mahkum etmek adaleti sağlamaz; yalnızca linç kültürünü besler.
- Yargı üzerindeki dijital kamuoyu baskısı, tarafsız ve soğukkanlı kararların önüne bir engel olarak çıkabilir.
- Soruşturmanın gizliliğinin zedelenmesi hem maddi gerçeğin ortaya çıkmasını engeller hem de telafisi imkansız itibar suikastlarına yol açar.
Adalet Klavye Başında Değil, Somut Delille Tesis Edilir
Adalet; alkışlara, trend listelerine veya anlık toplumsal tepkilere göre değil; dosyadaki somut delillere, kanunilik ilkesine ve vicdani kanaate göre tesis edilir. Bir hukuk devletinde kimse "klavye başında" mahkum edilemez.
Sonuç ve Değerlendirme
Hukuk devleti, en çalkantılı süreçlerde dahi usul kurallarına ve adil yargılanma hakkına sıkı sıkıya bağlı kalmayı emreder. Savunma hakkı lüks değil, adaletin güvencesidir.
Sizce sosyal medyadaki bu "infaz kültürü" yargı süreçlerini nasıl etkiliyor? Toplumun adalet beklentisini mi karşılıyor, yoksa adalete telafisi güç zararlar mı veriyor?
Bu içerik genel hukuki değerlendirme ve farkındalık amacıyla hazırlanmıştır.